korespondencje o zachodnioeuropejskich nowościach literackich i artystycznych dla „Wiadomości Literackich”. Znał prawdopodobnie osobiście Franza Kafkę i był wielkim miłośnikiem jego twórczości.

Najpóźniej w 1929 wrócił do Polski, zamieszkał w Warszawie i zajął się głównie dziennikarstwem („Echo Tygodnia”: 1929–1931 i „Kurier Poranny”: 1934–1935). Popularyzował wówczas m.in. twórczość Jamesa Joyce’a. Inspirowany freudyzmem, nasycał swoje dzieła problematyką seksualną, odwracając się stopniowo od poezji ku prozie. Drastyczna obyczajowo powieść o środowiskach artystycznych - „Alkohol” (1932), zmusiła do interwencji cenzurę. Od tego czasu skłonił się ku prozie zaangażowanej społecznie - oskarżano go nawet o sympatie komunistyczne.

Od 1935 przestał publikować, czas spędzając w barach, kawiarniach i restauracjach. Odszedł od przekonań lewicowych, a nawet ostro potępiał komunizm. We wrześniu 1939 przedarł się do Lwowa, gdzie podjął pracę stolarza. Trzymał się wówczas z dala od życia artystycznego. W 1940 starał się mimo to o przyjęcie do Związku Pisarzy Radzieckich Ukrainy. W 1941, jako Żyd, aresztowany i zamordowany przez Niemców.

Życie rodzinne Żonaty z dziennikarką Marią Beylin z domu Szper (ur. 1892). Mieli syna - Piotra Pfeffera (ur.