W 1923 był oficerem rezerwowym Dywizjonu Artylerii Zenitowej w Warszawie, a po przekształceniu jednostki w 1 pułk artylerii przeciwlotniczej, był w 1924 oficerem pospolitego ruszenia.
Był wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie.
Zamieszkiwał przy ulicy Zofii Chrzanowskiej we Lwowie. Po zakończeniu II wojny światowej w 1946 na wniosek żony Elżbiety Sąd Grodzki we Lwowie zarządził postępowanie o uznanie za zmarłego Pawła Prachtel Moriawiańskiego. W uzasadnieniu podano, iż 13 kwietnia 1940 miał zostać aresztowany we Lwowie przez Niemców i jego dalsze losy były nieznane. Jednak wówczas Lwów pozostawał pod okupacją sowiecką do połowy 1941.
Jego żoną została Elżbieta z domu Kopcińska, a ich synem był Juliusz Prachtel-Morawiański (prawnik, powstaniec warszawski).
Upamiętnienie Symboliczna tablica upamiętniająca Pawła Prachtela-Morawiańskiego została umieszczona na grobowcu rodziny Kruków na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, gdzie spoczęła jego żona Elżbieta (1876-1955); wpisano tam słowa „zm.