Michał Hurczyn (ur. 7 czerwca 1893 w majątku Szwendry (obecnie Litwa), zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Pawła i Ludgardy z Zakrzewskich. W 1916 roku, po ukończeniu szkoły miejskiej, w czasie I wojny światowej został powołany do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę podoficerską w Czelabińsku i wysłany został na front. W marcu 1918 roku wstąpił do III Korpusu Polskiego, a po jego rozbrojeniu wstąpił do Wojska Polskiego. 1 maja 1919 roku zweryfikowany w stopniu kapitana. W 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w składzie załogi pociągu pancernego „Piłsudczyk” nad Zbruczem, Seretem, Strypą i Dniestrem. Został uhonorowany Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, a we wniosku o nadanie tego odznaczenia, napisano m.in.:Przeniesiony do 41 pułku piechoty w Suwałkach. 18 lutego 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku pełnił służbę w 63 pułku piechoty w Toruniu na stanowisku oficera sztabowego pułku. W marcu 1932 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko inspektora w 8 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego.