thumb|300px|Marian Pilarski po aresztowaniu przez MBP 1950 Marian Pilarski, Grom, Jar, Olgierd, Bończa, Major 134 (ur. 30 lipca 1899 w PisarzowicachZofia Leszczyńska, Ginę za to co najgłębiej człowiek ukochać może: członkowie organizacji niepodległościowych na Lubelszczyźnie skazani na karę śmierci przez sądy wojskowe (1944–1955), Oficyna Wydawnicza „Czas,”, 2003, s. 199., zm. 4 marca 1952 w Lublinie) – polski działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej oraz powojennego podziemia antykomunistycznego, komendant Obwodu Zamojskiego Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość i Inspektor II Inspektoratu Zamojskiego Armii Krajowej.
Życiorys W kwietniu 1915 wstąpił do Legionów, służył w 3 pułku piechoty. Po odzyskaniu niepodległości walczył z Czechami na Śląsku Cieszyńskim. Od lutego 1919 do listopada 1921 roku w 30 pułku Strzelców Kaniowskich. Dwukrotnie ranny w 1919 roku i 1920 roku.
Brał udział w walkach o Lwów, a następnie w 1920 roku w wojnie polsko-bolszewickiej po której zakończeniu służył w 83 pułku Strzelców Poleskich w Kobryniu.