Doustny płyn nawadniający, płyn glukozowo-elektrolitowy hipoosmolarny () – opracowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) gotowa mieszanina elektrolitów i glukozy przeznaczona do nawadniania dzieci i dorosłych w ostrej biegunce. Stworzona po raz pierwszy w 1969 roku, później była modyfikowana w celu poprawy skuteczności i stabilności. Mieszanina oferowana jest w formie saszetek pozwalających na uzyskanie 1 litra płynu o różnych smakach. Jej dawkowanie zależne jest od masy ciała pacjenta. W przypadku utrzymywania się objawów odwodnienia cykl przyjmowania płynu jest powtarzany, ale w przypadkach ciężkich odwodnień w takiej sytuacji podawane jest nawodnienie drogą dożylną.
Historia U podstaw opracowania doustnego płynu nawadniającego stały się prace badawcze stwierdzające, że prawidłowe wchłanianie glukozy i jonów sodu w jelicie cienkim jest warunkowane ich współwystępowaniem w błonie komórkowej. Pierwszy skład płynu nawadniającego został opracowany przez Światową Organizację Zdrowia w 1969 roku. W 1984 roku w pierwotnym składzie zmieniono wodorowęglan sodu na dwuwodny cytrynian trójsodowy w celu poprawy stabilności roztworu w gorącym i wilgotnym klimacie.