4 września 1966 w Bydgoszczy) – doktor medycyny, major lekarz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, naczelny lekarz garnizonu Włocławek.
Życiorys Był jedynym dzieckiem Adolfa Ignacego (ur. 22 października 1863 r. w Jusieniszkach parafii Janiszki, zm. 22 lipca 1910 r. w Permie) i Józefy z domu Piotrowskiej (ur. 19 marca 1878 r. w Wysokiem Mazowieckiem, zm. 28 października 1947 r. we Włocławku). Ochrzczony 27 grudnia 1898 r. w parafii rzymskokatolickiej pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Permie. W wieku dwunastu lat stracił ojca. Ukończył 8-klasowe Gimnazjum Filologiczne w Permie (1917 r.), po czym rozpoczął studia lekarskie na tamtejszym uniwersytecie. We wrześniu 1918 roku przedostał się z matką na tereny polskie (matka przewiozła go w koszu na bieliznę, gdyż Zygmunt nie dostał zgody na wyjazd). W Wojsku Polskim od 11 listopada 1918 r., brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie i wstąpił do 36 pułku piechoty jako medyk kompanii sanitarnej. Wraz z pułkiem brał udział w odsieczy Lwowa i w bitwach pod Rawą Ruską, Dobrostanem, Żółkwią, Kulparkowem i Stanisławowem. W czasie walk zachorował na dur brzuszny, leczył się w Twierdzy Modlin, w której pełnił następnie obowiązki adiutanta naczelnego lekarza.