Fiodor Nikołajewicz Pietrow (ros. Фёдор Николаевич Петров, ur. w Moskwie, zm. 28 maja 1973 tamże) – rosyjski rewolucjonista, radziecki działacz państwowy i partyjny, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1961 i 1971).
Życiorys Studiował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Kijowskiego, w 1894 związał się z ruchem rewolucyjnym. Brał udział w działalności kijowskiego Związku Walki o Wyzwolenie Klasy Robotniczej, spotykał się z Leninem. Działał w SDPRR od momentu jej powstania, a w 1902 ukończył studia na Uniwersytecie Kijowskim, pracował jako ordynator w Kijowie, w 1905 brał udział w rewolucji – w powstaniu saperów kijowskiego garnizonu, podczas którego został ranny. Później udał się do Warszawy, gdzie w 1906 został aresztowany i skazany przez sąd wojskowy na katorgę, w latach 1907–1914 był więziony w Twierdzy Szlisselburskiej. W 1915 został zesłany do guberni irkuckiej, gdzie pracował jako lekarz, po rewolucji lutowej został bolszewickim deputowanym do Miejskiej Dumy Irkucka. W listopadzie 1917 uczestniczył w ustanowieniu władzy bolszewickiej w Irkucku, a w grudniu 1917 w stłumieniu powstania junkrów w Irkucku, po obaleniu władzy bolszewików na Syberii latem 1918 podjął działalność partyzancką.