1 lutego 1924 roku powrócił do macierzystego 70 pułku piechoty.
Następnie odbył VII Kurs Normalny od 1926 od 1928 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego został przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 27 stycznia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 87. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 23 października 1931 roku został przeniesiony do dowództwa 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko szefa sztabu. 26 stycznia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie do 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko dowódcy batalionu. W 1937 lub 1938 roku został mianowany podpułkownikiem w korpusie oficerów piechoty. Następnie był wykładowcą przedmiotu taktyka ogólna I kursu Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.
Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. Od 7 września był szefem sztabu Poznańskiej Brygady Obrony Narodowej. 18 września w czasie bitwy nad Bzurą dostał się do niemieckiej niewoli. W niewoli przebywał do wiosny 1945 roku między innymi w Oflagu IV A Hohnstein (numer jeniecki 49028). Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych.