Folklor środowiskowy — wspólny język, slang funkcjonujący w określonych grupach środowiskowych (np. grupach zorganizowanych wewnętrznie na zasadzie więzi wynikających z wieku, ze statusu zawodowego oraz z ogólnego rodzaju wspólnot społecznych itd.).
Definicja Folklor Termin „folklor” wprowadził w 1846 roku William G. Thoms. W ujęciu wąskim wiąże się ze sztuką słowa (bajki, podania, legendy, zamawiania, zagadki, przysłowia, pieśni), tzn. z literaturą ustną lub folklorem literackim. W ujęciu szerokim folklor utożsamia się z tradycją społeczności pierwotnych, plemiennych lub całokształtem kultury ludowej (mity, rytuały, obrzędy, zwyczaje, taniec, muzyka, plastyka). Przekazy folklorystyczne jako dominujące są znamienne dla społeczności pierwotnych i plemiennych; w społeczeństwach stanowo-klasowych funkcjonują jako kultury nieoficjalne (folklor chłopski), środowiskowe (folklor szlachecki); w społeczeństwie masowym stają się reliktowe, bądź występują w postaci subkultur. Folklor charakteryzuje się względnie stabilnym modelem świata, który może funkcjonować w kulturze opartej na piśmie i druku, np. w piśmiennictwie ludowym oraz w literaturze brukowej i popularnej (komiks).