Historia Tajlandii – całokształt dziejów politycznych, społeczno-gospodarczych i państwa i narodu tajskiego oraz obszaru, na którym osiadł w VIII–X w. i rozwijających się tam organizmów państwowych.
Okres pre-tajski W górskich jaskiniach Azji Południowo-Wschodniej zachowały się ślady bytności myśliwsko-zbierackich plemion, sięgające czasów sprzed 180 tysięcy lat, jednak są one nieliczne i słabo udokumentowane. Osadnictwo zwiększyło się z nadejściem kultury ryżu i epoki brązu około 2500 lat p.n.e., nasilając się jeszcze bardziej w epoce żelaza około V wieku p.n.e.
Osiedla z epok brązu i żelaza zakładano na wzgórzach i otaczano fosami. Uprawiano ryż i hodowano bydło, trzymano także psy, w dalszym ciągu parano się łowiectwem i zbieractwem, handlowano cennymi przedmiotami, takimi jak korale i ceremonialne bębny. Archeolodzy podejrzewają, że właśnie w tym czasie nowa fala ludności mogła rozproszyć się po całym regionie, przynosząc uprawę ryżu, obróbkę metali, domowe zwierzęta i języki, które dziś zaliczamy do grupy mon-khmerskiej. Prawdopodobnie osiedlano się najpierw wzdłuż wybrzeży, wchodzono także wzdłuż rzek w głąb lądu, aż ku wyżynom.