Początki Tajlandii Początek historii Tajlandii wiąże się z migracją Tajów z południowo-zachodniej części Chin. Ludność ta dotarła na terytorium obecnego państwa w X–XII wieku. Tajowie opanowali dorzecze Menamu, zasymilowali się z żyjącymi tu Khmerami, ulegając jednocześnie wpływom ich kultury i ich religii – buddyzmu. W 1350 założono w dolinie Menamu Ajutthaję, stolicę królestwa. Państwo ze stolicą w Ajutthai objęło prawie cały Półwysep Indochiński.
Okres rozkwitu nastąpił w XV wieku, a osłabienie w XVI wieku. W XVI i XVII w. rozpoczęły się kontakty z Europejczykami m.in. Portugalczykami, Hiszpanami, Holendrami i Anglikami.
Upadek Ajutthai i założenie Bangkoku W 1760 siły birmańskie, wykorzystując problemy wewnętrzne na dworze tajskim, dokonały inwazji Tenasserim uchodzącego za wasalne księstwo Ajutthaji. Kolejne prowincje tajskie wpadły w ręce najeźdźców bez jakiegokolwiek oporu. Ośmieleni tym faktem Birmańczycy kontynuowali swój pochód w kierunku stolicy. Wojna tocząca się ze zmiennym szczęściem zakończyła się ostatecznie 7 kwietnia 1767 roku zdobyciem przez najeźdźców stołecznej Ajutthai. Birmańczycy zniszczyli i złupili miasto, uprowadzając jego władcę oraz członków rodziny panującej.