Wilhelm Maciej Kiczak (ur. 10 stycznia 1898 w Przemyślu, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Szymona i Anny z Jasickich. Absolwent szkoły ludowej i gimnazjum. Od 1912 należał do harcerstwa. 14 sierpnia 1914 wyjechał wraz z transportem Polowych Drużyn "Sokoła" do Legionu Wschodniego we Lwowie, a następnie otrzymał przydział do 3 pułku piechoty Legionów Polskich w Kołomyi. Od 22 marca do 12 maja 1918 brał udział we wszystkich bitwach. W 1917 ukończył niższą szkołę oficerską, uzyskując stopień podchorążego, następnie awansowano go do stopnia sierżanta. Po bitwie pod Kaniowem przebywał w niewoli niemieckiej. Po oswobodzeniu, 13 grudnia 1918 wstępuje do Białostockiego pułku strzelców, z którym uczestniczy w wojnie z bolszewikami. Zwierzchnicy bardzo cenili jego postawę na froncie. 14 lipca 1920 brał udział w bitwie z pod Wilnem, co stanowi m.in. przykład jego bohaterskiej postawy w czasie walk. Został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, napisano m.in.:W okresie międzywojennym, w 1921 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty i awansował do stopnia podporucznika. Następnie był dowódcą plutonu i kompanii w 79 pułku piechoty w Słonimiu.