Cieszył się szacunkiem i autorytetem wśród wiernych, prowadził nabożeństwa, zakładał kolejne wspólnoty wiernych i domy modlitwy. Już w młodości miał złożyć śluby bezżeństwa i czystości oraz zamierzał prowadzić życie wędrownego kaznodziei. Przez 5 lat i 8 miesięcy miał milczeć, a głosu używał jedynie podczas nabożeństw i kazań, komunikując się z otoczeniem jedynie za pomocą noszonej na swojej piersi tabliczki, na której zapisywał co chciał powiedzieć.

Olga Kirylczuk urodziła się w roku 1885 we wsi Omelana na terenach dzisiejszej północno-zachodniej Ukrainy (obwód rówieński), w rodzinie prawosławnej. Po ślubie z Michaiłem Kirylczukiem osiadła na chutorze Zareczyca pod Bereżnicą. Para miała sześcioro dzieci. Jej mąż był alkoholikiem i czasem ją bił przez co w domu zjawiała się jedynie w czasie jego nieobecności, by zająć się dziećmi i obowiązkami domowymi. Trafiła ona do wspólnoty baptystów, a następnie do grupy zielonoświątkowej, w której osiągnęła znaczącą pozycję. W 1931 roku w jej domu w Zareczycy doszło do pożaru, który miał znamienne znaczenie dla przyszłej wspólnoty wyznaniowej. Podczas pożaru w domu spał mąż Michaił Kirylczuk oraz w innym pokoju przebywała Olga Kirylczuk z szóstką dzieci oraz swoją pomocnicą Praskownią.