Józef Kiczka (ur. 23 lutego 1895 w Niedzieliskach, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Szymona i Łucji z Wróblów, urodzony w we wsi Niedzieliska, w ówczesnym powiecie brzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej wsi i w sąsiedniej Szczurowej. W 1907 rozpoczął naukę w c. k. Gimnazjum w Bochni. W styczniu 1913 został członkiem Związku Strzeleckiego. W roku szkolnym 1913/1914 uczył się w VII klasie gimnazjum. 20 kwietnia 1916 został wcielony do armii austriackiej. 26 czerwca 1916 w bocheńskim gimnazjum „złożył wojenny egzamin dojrzałości”. Po skończeniu szkoły oficerskiej i otrzymaniu stopnia chorążego wysłany na front włoski, gdzie 20 czerwca 1918 dostał się do niewoli. Po uwolnieniu, 5 listopada 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech, a następnie do armii gen. Hallera. W grudniu 1918 mianowany podporucznikiem, a w maju 1919 porucznikiem.