Po ataku Niemiec na ZSRR walczył na Ukrainie, następnie, jako obywatel estoński, został skierowany do Legionu Estońskiego SS, w którym doszedł do stopnia porucznika. Został ranny w bitwie pod Sillamäe we wschodniej Estonii w 1944. Do 1945 znajdował się w szpitalu wojskowym w Gdańsku, następnie trafił do radzieckiej niewoli. Nie został rozpoznany jako oficer SS; zdołał zniszczyć swoje dokumenty i uciec do brytyjskiej strefy okupacyjnej Niemiec.
W 1945 Bazilewska uciekła przed działaniami wojennymi do Niemiec zachodnich. W 1945 odnalazł ją tam mąż, zamieszkali w Getyndze. W 1949 z powodu braku pracy i środków do życia mężczyzna postanowił emigrować do Szwecji, gdzie miał znajomych. Chora na depresję Jelizawieta Bazilewska nie pojechała z mężem. Ostatnie lata życia przeżyła w Wöllmarshausen i tam też w 1951 popełniła samobójstwo, rzucając się z okna. W tym samym mieście została pochowana.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Tartu Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Estońscy nauczyciele Kategoria:Rosjanie w Estonii Kategoria:Rosyjscy samobójcy Kategoria:Rosyjscy poeci XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Moskwie Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1951