Roszczenia wobec rozległych terenów w Turyngii, należących do Arcybiskupstwa Moguncji, zgłosił też natychmiast arcybiskup Zygfryd III z Eppsteinu.
mały|Pieczęć Zofii Brabanckiej Wskutek starań Zofii, szlachta z zachodniej części Turyngii, wraz z zakonem krzyżackim mającym tam duże posiadłości i siedzibę w Marburgu, na wspólnym zgromadzeniu na wrzosowisku Mader Heide koło Gudensbergu, tradycyjnym miejscu wieców i sądów w tym regionie, ogłosiła małego Henryka landgrafem Turyngii. Zofia przyjęła wówczas tytuł pani Turyngii (niem. Herrin von Thüringen, w literaturze występuje też określenie Landgräfin von Thüringen i Landgräfin von Hessen).
W maju 1247 roku książę Henryk II wyruszył do Turyngii, aby zabezpieczyć dziedzictwo żony i syna. W połowie tego miesiąca objeżdżał Oberlahngau, a następnie przez Marburg i Bad Hersfeld przybył do zamku Wartburg, jako reprezentant Zofii. Pod koniec maja był z powrotem w Marburgu, ale w czerwcu wrócił do Brabancji, by zaangażować się w starania swego siostrzeńca Wilhelma z Holandii o koronę królewską Niemiec, również po Henryku Raspe.