Brała udział w bitwie o Kaukaz, wyzwoleniu Kubania, operacji kerczeńsko-eltigeńskiej, krymskiej, mohylewskiej, białostockiej, osowieckiej, mławsko-elbląskiej, pomorskiej i berlińskiej. W marcu 1945 została kontuzjowana i lekko ranna podczas walk w rejonie Stargardu. Podczas wojny wykonała 968 lotów bojowych bombowcem Po-2, wykonując bombardowania siły żywej i techniki wroga. W momencie zakończenia wojny miała stopień porucznika. Po wojnie do października 1945 służyła jako dowódca klucza nocnego bombowego pułku lotniczego w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, w latach 1945–1949 studiowała w Wojskowym Instytucie Języków Obcych, później była lotnikiem-instruktorem w moskiewskim aeroklubie, następnie służyła w Dalekowschodnim Okręgu Wojskowym (kraj Kamczacki) i w Karpackim Okręgu Wojskowym (Sambor), we wrześniu 1955 w stopniu majora została przeniesiona do rezerwy. Mieszkała w Soczi, a od 1970 w Moskwie, gdzie w 1976 ukończyła studia na Wydziale Reżyserskim Wszechzwiązkowego Państwowego Instytutu Kinematografii i następnie pracowała jako reżyser w studiu kinowym im. Gorkiego, gdzie wyreżyserowała dwa filmy wojenne. Została pochowana na Cmentarzu Trojekurowskim.