Inna unikalna cecha opistocelikaudii cechuje jej kręgi grzbietowe, dźwigające rozwidlone wyrostki kolczyste. Cecha ta, niezwykła wśród tytanozaurów, występowała u kilku innych niespokrewnionych bliżej z opistocelikaudią zauropodów, jak diplodok czy euhelop; wyewoluowała u tych grup niezależnie. thumb|upright|Kończyny Opisthocoelicaudia, widać pozbawione palców dłonie i w pełni wykształcone stopy Jak u innych tytanozaurów, kość kulszowa była względnie krótka, mierzyła tylko dwie trzecie długości kości łonowej. Prawa i lewa kość kulszowa zrastały się na większej części swej długości, zamykając przestrzeń obecną u innych zauropodów między tymi kośćmi. Kończyny były względnie krótkie, jak u innych tytanozaurów. Kończyny przednie mierzyły 1,87 m wysokości, co stanowiło szacunkowo dwie trzecie wysokości tylnych kończyn, wedle rekonstrukcji osiągających 2,46 m. Jak u innych tytanozaurów, kończyny nieznacznie zwracały się na zewnątrz, zamiast stać prosto pod ciałem, przednia para była bardziej giętka i ruchoma niż u innych zauropodów.