Podczas działań wojennych we Włoszech był oficerem sztabowym w Kwaterze Głównej 1 Armii, uczestniczył w bitwie pod Solferino. Po zakończeniu wojny pracował krótko w Dowództwie Generalnym w Wiedniu. W 1863 awansował na majora i od tej chwili kierował austriackim wywiadem wojskowym we Włoszech. W czasie wojny 1866 był szefem sztabu 2 Dywizji Kawalerii. Za udział w bitwie pod Sadową zyskał sobie pochlebne opinie i awans na podpułkownika. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do służby liniowej, początkowo w lwowskim 30 pułku piechoty a następnie w stacjonującym na Węgrzech 7 płku ułanów. W marcu 1869 mianowany został dowódcą 11 pułku dragonów, wkrótce potem otrzymał stopień pułkownika. Jednostką tą dowodził do kwietnia 1875, kiedy to został dowódcą 18 Brygady Kawalerii w Peczu, w listopadzie 1876 awansował na generała majora. W kwietniu 1881 objął dowództwo w 35 Dywizji Piechoty w Hermannstadt, wówczas też otrzymał stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). W marcu 1886 przeniesiony został do dowództwa 2 Korpusu w Wiedniu. 12 kwietnia 1889 otrzymał godność tajnego radcy, oraz komandorię Orderu Leopolda a z dniem 1 sierpnia 1889 przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała kawalerii i zamieszkał w Meranie w Tyrolu.