Prowokacyjny ostrzał polskich placówek przez Niemców był wówczas tak częstym zjawiskiem, że nie był już nawet zgłaszany przez strażników granicznych wyższemu dowództwu. Również przemytnicy przekraczający granicę ze szmuglowanym towarem mogli liczyć na pomoc wojsk niemieckich. Do jednej z potyczek z przemytnikami doszło 9 maja 1919 w okolicach Lubicza. Ścigający przemytników Polacy zostali ostrzelani z drugiej strony Drwęcy przez Niemców, odpowiedzieli jednakże ogniem w wyniku czego przemytnicy porzucili szmuglowany towar. W maju 1919 r. I dywizjon 3 pułku Wojskowej Straży Granicznej wszedł w skład Frontu Mazowieckiego. Dowódca dywizjonu – rotmistrz Orzanowski – został mianowany dowódcą straży przedniej podsektora „Zachód” i objął odcinek bojowy Pinino – Podgaj – Aleksandrów – rzeka Wisła. Liczba wojska na odcinku tym została zwiększona. 1 szwadron zajął wówczas stanowiska w pobliżu Wisły, 2 szwadron natomiast objął odcinek Pinino – Podgaj – Chrusty – Rożno. Jako rezerwa przybyło wówczas na pogranicze kilka kompanii piechoty.