W październiku 1931 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi na stanowisko kierownika Referatu Ogólno-Mobilizacyjnego, a od grudnia 1933 szefa Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa Wojennego. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W grudniu 1934 został przeniesiony do 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach na stanowisko dowódcy batalionu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 61. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisku wykładowcy przedmiotu taktyki broni połączonych.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku szefa sztabu rezerwowej 39 Dywizji Piechoty. Został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w Oflagu VII A Murnau. Po odzyskaniu wolności 29 kwietnia 1945 przedostał się do Wielkiej Brytanii i pozostał na emigracji. Został awansowany do stopnia pułkownika. Zamieszkiwał w Londynie i tam zmarł 10 marca 1973.