Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 jako major w stanie spoczynku został aresztowany przez Sowietów, a od 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu. Po odzyskaniu wolności wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i w stopniu podpułkownika pełnił stanowisko dowódcy batalionu ciężkich karabinów maszynowych 28 pułku piechoty, istniejącego na przełomie 1941/1942. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych.
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1961 został mianowany pułkownikiem w korpusie oficerów piechoty. Zarządzeniem Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego z dnia 7 września 1963 został powołany na członka Rady Rzeczypospolitej Polskiej. Był także powoływany przez Prezydenta RP na członka Kapituły Orderu Virtuti Militari 7 marca 1962, 7 lutego 1968.
Henryk Borowik był żonaty, dzieci nie miał.