Wszystkie kości odkryte w Arago zostały znalezione przez Henry'ego de Lumley i Marie-Antoinette de Lumley. Obecnie kości znajdują się w Instytucie Paleontologii Ludzkiej w Paryżu. Okaz o nazwie Arago II to niemalże kompletna żuchwa z sześcioma zębami należąca do samicy w wieku 40–55 lat. Okaz Arago XXI to zniekształcony fragment czaszki – z niemalże kompletną twarzoczaszką, kością czołową i kością klinową – należący do wczesnego neandertalczyka. Arago XLVII to prawa kość ciemieniowa i szwy, które idealnie pasują do Arago XXI. Wiek dwóch ostatnich okazów oszacowano na dwadzieścia lat w chwili śmierci. Na podstawie szeregu promieniotwórczego ustalono wiek skamieniałości na około 450 000 lat, jednak taki wiek jest bliski maksimum, jakie można oszacować tą metodą, zatem szczątki mogą być o wiele starsze.
Męska czaszka zawiera płaskie, cofnięte czoło z silnie zarysowanymi łukami brwiowymi i dużą twarz z prostokątnymi oczodołami. Objętość czaszki to 1150 cm³. Reszta szkieletu została zrekonstruowana na podstawie siedemdziesięciu pięciu szczątków oraz z odlewów skamieniałości znalezionych w innych miejscach. Zakłada się, że szkielety znalezionego gatunku były bardziej wytrzymałe niż u współczesnych ludzi.