Po wybuchu I wojny światowej został żołnierzem Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu we wrześniu 1914, wstąpił do Legionów Polskich i służył w VI batalionie 1 pułku piechoty I Brygady. W lipcu 1916 był ranny. Brał udział w walkach pod Jastkowem, pod Sobierzycami nad Styrem, pod Kuklami, pod Kostiuchnówką. Otrzymał awans na kaprala i kształcił się na kursie oficerskim. 24 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został włączony do armii austriackiej i w szeregach jej 56 pułku piechoty skierowany do działań na froncie włoskim. W grudniu 1917 mianowany sierżantem. Od 19 czerwca 1918 do 6 lipca był w niewoli włoskiej, gdzie należał do organizacji „Sokół", będącej zaczątkiem armii polskiej we Włoszech. U schyłku wojny w listopadzie 1918 wstąpił do armii polskiej na ziemi włoskiej, był dowódcą plutonu w Szkole Podchorążych w obozie Santa Maria Capua Veterre. Od lutego 1919 był żołnierzem Armii Polskiej we Francji, z którą powrócił do Polski w kwietniu 1919.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego.