Hazuka niedługo po zwolnieniu, zbiegł do Poznania (Wielkopolska była już w większości polska). Towarzyszył mu Szczepan Gracz. Po kilku miesiącach, gdy rozstrzygnięcia traktatu wersalskiego stały się powszechnie wiadome, Hazuka zabrał rodzinę i w listopadzie 1919 r. przeniósł się do Wejherowa. Ziemia Lęborska nadal pozostawała niemiecka. W Wejherowie Hazuka zaangażował się w pracę Straży Ludowej. Po przejęciu Pomorza przez Polskę Hazuka podjął pracę jako celnik polski (był zastępcą kierownika Urzędu Celnego na stacji kolejowej w Strzebielinie).

W okresie II wojny światowej, pomimo zaawansowanego wieku Stefan Hazuka włączył się do działań konspiracji polskiej na Pomorzu. W latach 1940–1945 działał kolejno w wejherowskich strukturach organizacji „Polska Żyje”, Tajna Organizacja Wojskowa „Gryf Pomorski” oraz „Miecz i Pług”. W 1943 r. z polecenia konspiracyjnych przełożonych zatrudnił się jako portier w siedzibie miejscowego garnizonu. Dzięki znajomości niemieckiego zdobywał tam informacje przekazywane następnie dowódcom. Po zakończeniu II wojny światowej Stefan Hazuka nie wrócił już do pracy. Miał 63 lata i zdrowie mu nie dopisywało.