Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej uczestnicząc w obronie Przemyśla i obronie Lwowa. Służył w 3 Dywizji Piechoty Legionów, w I batalionie saperów 9 Dywizji Piechoty, IV batalionie saperów, w Dowództwie Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. W wojnie polsko-bolszewickiej wykazywał się odważnymi czynami. Został awansowany do stopni kapitana inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. był oficerem 1 pułku saperów, w tym czasie w 1923 odkomenderowany na studia na Politechnice Lwowskiej), w 1928 był oficerem Zarządu Fortecznego Dęblin. Ukończył studia na Politechnice Lwowskiej. Został awansowany do stopni majora inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. W 1932 był oficerem 4 batalionu saperów w Przemyślu. W latach 30. służył jako oficer sztabu dowództwa 3 Grupy Saperów do 1939. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był dowódcą saperów dywizyjnych 26 Dywizji Piechoty oraz dowódcą 26 batalionu saperów. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kazimierz Ferdynand Wojakowski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.