Ludwik Ksawery Baar (ur. 25 maja 1892 we Lwowie, zm. 15 kwietnia 1963 w Londynie) – polski doktor praw, adwokat, major Wojska Polskiego.
Życiorys Ludwik Baar urodził się 25 maja 1892 we Lwowie. Był synem Ludwika, pracującego w zawodzie kolejarza na stanowisku mistrza placu na dworcu we Lwowie. Miał siostrę Marię (także uczestniczka obrony Lwowa z 1918, po mężu Butler). W 1910 zdał egzamin dojrzałości w C. K. IV Gimnazjum we Lwowie. Ukończył studia prawnicze i w maju 1917 otrzymał stopień doktora na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.
Podczas I wojny światowej został powołany do służby w C. K. Armii, przebywał na froncie włoskim, gdzie z uwagi na złamanie nogi w 1916 został uznany za niezdatnego do służby, po czym wiosną 1917 został odkomenderowany do służby w żandarmerii polowej na obszarze Wołynia, pod koniec 1917 przeniesiony na stanowisko szefa bezpieczeństwa i dowódcy żandarmerii polowej w komendzie okręgowej w Zamościu, a na wiosnę 1918 został mianowany adiutantem komendanta żandarmerii polowej w IV Generalnej Komendzie we Lwowie. Pod koniec września 1918 został zwolniony ze służby wojskowej celem podjęcia studiów. U kresu wojny w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego jako były oficer armii austriackiej w stopniu porucznika i uczestniczył w obronie Lwowa w 1918 w trakcie wojny polsko-ukraińskiej.