Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowe objął także funkcję szefa Wydziału Wywiadu Wojennego (Wydział „Z”). We wrześniu opuścił Polskę i trafił do Rumunii, tam od 1940 pracował w Ekspozyturze „R" Oddziału II Sztabu Naczelnego Wodza w Bukareszcie. Został aresztowany, a w 1941 uciekł z osadzenia.

Wstąpił do ewakuujących się Polskich Sił Zbrojnych z ZSRR, w 1941 był referentem Ekspozytury „T" Oddziału II Sztabu Naczelnego Wodza w Jerozolimie. Następnie został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Służył w 2 Brygadzie Czołgów, w której od 1942 był dowódcą 9 kompanii warsztatowej, w 1945 był szefem służby warsztatowo-naprawczej, od 1945 dowódcą Oddziału Warsztatowo-Naprawczego w przemianowanej 2 Brygadzie Pancernej. Po wojnie był oficerem Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w latach od 1947 do 1949.

Od 1949 przebywał w Kanadzie. Działał w organizacjach kombatanckich w amerykańskim Detroit. W 1966 Prezydent RP na uchodźstwie August Zaleski mianował go pułkownikiem w korpusie oficerów piechoty.