Podczas II wojny światowej i trwającej okupacji niemieckiej został oficerem Armii Krajowej używając pseudonimu „Tarnawa”. W stopniu kapitana uczestniczył w powstaniu warszawskim przynależny do Okręgu Warszawa AK jako inspektor prawobrzeżny Wojskowej Służby Ochrony Powstania. Był oficerem kompanii sztabowej odcinka wschodniego „Bogumił” w Podobwodzie „Sławbor” w ramach I Obwodu „Radwan” (Śródmieście). Działał w dzielnicy Śródmieście Południe. Odniósł ciężkie rany w dniu 16 września 1944. Po upadku powstania został wzięty przez Niemców do niewoli (nr jeniecki 305253).

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był przypisany do Lancashire. W 1955 został awansowany do stopnia majora piechoty. Zmarł w 1963 w Middlesex.

Jego żoną była Halina z domu Konopko (1914–1969), z którą miał syna Zbigniewa (1934–1996) i córkę Danutę (1940–).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 11968 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (8 kwietnia 1963) „za czyny męstwa i odwagi w akcjach bojowych Armii Krajowej”. Srebrny Krzyż Zasługi (2 września 1929)M.P. z 1929 r. nr 216, poz.