Według tradycji świątynię założył w 658 roku król Longobardów Aripert I, ale istnienie kościoła zostało po raz pierwszy poświadczone w dokumencie z 1049 roku. W baptysterium znajdują się rzeźby pochodzące ze starszej budowli.
Kolegiata: XII–XV wiek W I ćwierci XII wieku wzniesiona została trzynawowa konstrukcja na planie bazyliki, z emporą ponad arkadami oddzielającymi nawę główną od naw bocznych. Wykorzystane przy budowie kolumny i ich kapitele są w dużej części pochodzenia rzymskiego (II–III wiek). W 1237 roku łaciński patriarcha Jerozolimy dokonał konsekracji świątyni. Kościół pełnił funkcję kolegiaty, jednak zmniejszająca się z czasem liczba kanoników i ich stała nieobecność skłoniły dożę Genui Tomasa di Campofregoso oraz najbardziej wpływowe rody, zamieszkujące parafię, do wystąpienia do papieża Eugeniusza IV z żądaniem przekazania kościoła dominikanom, co też papież uczynił 14 czerwca 1441 roku. Kanonicy jednak stawili opór, zyskując poparcie arcybiskupa Genui Giacoma Imperiale.