Po sponsorach i dobroczyńcach pozostały liczne epitafia i depozyty, zarówno w kościele, jak i klasztorze.

XVII wiek W drugiej połowie XVII wieku, w związku ze zmniejszeniem się liczby zakonników i pogorszeniem się sytuacji ekonomicznej klasztoru, dominikanie stanęli w obliczu konieczności wynajęcia jego części, w kościele natomiast nadal prowadzili prace dekoracyjne w niektórych kaplicach.

XIX wiek i I połowa XX wieku W pierwszej połowie XIX wieku zakon znajdował się w stanie upadku. Dotknęły go represyjne ustawy z 1855 roku, wprowadzone przez Camilla Cavoura, premiera Królestwa Sardynii, a skierowane przeciwko duchowieństwu. Sytuację pogorszyła dodatkowo okupacja klasztoru przez oddziały wojskowe Królestwa w 1859 roku. Zakonnicy zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru, który na mocy tzw. ustawy spekulacyjnej z 1870 roku przeznaczono na cele świeckie, nadbudowując dodatkowe piętra nad pierwszym i trzecim klasztorem oraz przekształcając oba budynki w lokale mieszkalne.