W krótkim czasie organizatorzy zdołali zgromadzić pokaźną ilość odzieży, obuwia, leków i zabawek, co potwierdza wpis w dzienniku Henryka Stebelskiego, jednego z pasażerów, o „15 skrzyniach prezentów”. Mimo odpłynięcia USS „Hermitage” 11 czerwca, dary spływały jeszcze przez kilka dni.
W drugiej połowie 1943 r. rozpoczęła działania na rzecz przyjęcia przez Nową Zelandię części polskich dzieci z Iranu. Współpracowała w tej sprawie z Janet Fraser, żoną premiera Nowej Zelandii, prowadząc kampanię informacyjną w prasie. W listopadzie parlament kraju zgodził się przyjąć kilkuset małych Polaków, a w trakcie rozmów między premierem Peterem Fraserem, Kazimierzem Wodzickim i rządem polskim w Londynie ustalone zostały szczegóły przyjazdu uchodźców. Grupa dzieci dotarła do Wellington, płynąc początkowo na brytyjskim okręcie handlowym „Sontay” do Indii, a następnie na amerykańskim statku wojennym USS „General George M. Randall”. 1 listopada 1944 r. 733 dzieci i 102 osoby personelu zostały osiedlone w tymczasowym Obozie Polskich Dzieci w Pahiatua.
Śmierć Maria Wodzicka zmarła 24 lipca 1968 r. w Wellington. Dwa dni później została pochowana na tamtejszym cmentarzu .