Na emigracji Borzęcki wstąpił w struktury loży masońskiej w Besançon, a ponadto działał w organizacjach karbonarskich. Następnie, wraz z rodziną zamieszkał w Bourges i Paryżu (od czerwca 1832 r.). Angażował się w prace Komitetu Narodowego Polskiego Joachima Lelewela, współpracował także ze środowiskiem Związku Jedności Narodowej (późniejszego Hotelu Lambert). Został członkiem Towarzystwa Politechnicznego w wydziale kawalerii (1835); wstąpił też do Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, określanego często mianem pierwszej polskiej partii politycznej.

We wrześniu 1840 r. wyjechał do Rebrechain w departamencie Loiret, gdzie prawdopodobnie mieszkał aż do roku 1848. W wypadkach Wiosny Ludów stanął na czele pierwszego polsko-francuskiego oddziału wojskowego (900 żołnierzy), z którym w dniu 30 marca 1848 r. wyruszył z Paryża w kierunku Wielkiego Księstwa Poznańskiego – w trakcie przeprawy przez Prusy został jednak internowany (w Aschersleben) i osadzony w twierdzy magdeburskiej. Na skutek nacisku niemieckiej opinii publicznej, sprzyjającej polskim rewolucjonistom, wyszedł wkrótce na wolność. Jesienią 1848 przebywał w Samborze i Lwowie. W roku 1849 uczestniczył w pertraktacjach z Węgrami w sprawie utworzenia legionu polskiego (Legion Borzęckiego), a następnie stanął na jego czele w powstaniu węgierskim. Na początku 1849 r.