Rudolf Ignacy Leroch-OrlotPowojenne Dzienniki Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej wydawane przez władze RP na uchodźstwie wskazywały tożsamość Rudolf Ignacy Leroch-Orlot. Przedwojenne Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 podawały formę tożsamości Rudolf Ignacy Orlot-Leroch., właśc. Rudolf Leroch, ps. „Orlot” (ur. 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie, zm. 1978) – oficer Legionów Polskich, podpułkownik Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie, działacz kulturalny, społeczny oraz emigracyjny w Argentynie.

thumb|Portret ppor. Lerocha-Orlota autorstwa H. Hetza-Barwińskiego Życiorys Urodził się 23 lub 24 grudnia 1893 we Lwowie. Był synem Marcina (robotnik stolarski) i Amelii z Krzyżaków. Z rodzicami mieszkał w Sygniówce.

Uczył się w Krakowie, najpierw w III Państwowego Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego, a następnie w C. K. IV Gimnazjum w Krakowie, gdzie w 1912 zdał egzamin dojrzałości. Od 1911/1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie. Wówczas współpracował na polu niepodległościowym z organizacją „Młoda Serbia”. Od 1912 do 1914 studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W tym czasie otrzymywał stypendium Samuela Głowińskiego.