Helmuth Wilberg (ur. 1 czerwca 1880 w Berlinie zm. 20 listopada 1941 w okolicy Drezna) – niemiecki wojskowy pochodzenia żydowskiego, generał Luftwaffe.

Życiorys Wilberg zaciągnął się do 80. Regimentu Fusilier „von Gersdorff” (Kurhessisches) w dniu 18 kwietnia 1899 roku. Następnie został awansowany do stopnia porucznika w dniu 27 stycznia 1900 r. Od 1906 r. pracował jako instruktor w szkołach kadetów w Naumburgu i Groß-Lichterfelde. 18 października 1909 r. został awansowany do stopnia Oberleutnanta (starszy porucznik).

W 1913 r. został powołany do Luftstreitkräfte i był jednym z pierwszych niemieckich pilotów wojskowych. W momencie wybuchu wojny, był już kapitanem i dowódcą Feldflieger-Abteilung 11 (batalionu lotnictwa polowego). Później służył jako Kommandeur der Flieger (dowódca lotnictwa) Czwartej Armii.

Po wojnie został przeniesiony do Reichswehry. Służył tam do 1927 r., kiedy przeniósł się do Ministerstwa Obrony;