Po kilkunastodniowym pobycie w więzieniu w Rawiczu, wraz z transportem około 1200 więźniów, przewieziony został do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, gdzie otrzymał numer obozowy 230.
Po ponad pięcioletniej gehennie obozowej doczekał się wyzwolenia 23 kwietnia 1945 r. Był następnie członkiem Komitetu „Polonia” w Schwarzdorfie.
Śmierć W 1945 r. krańcowo wyczerpany fizycznie, schorowany i załamany psychicznie warunkami życia obozowego, powrócił 8 sierpnia 1945 r. do Polski, a następnie do rodzinnej Praszki. W nowych warunkach społeczno-politycznych polskiej rzeczywistości nie angażował się już w życie społeczno-polityczne miasta. Był jedynie członkiem Związku Powstańców Śląskich. Spisywał znane sobie fakty z dziejów miasta i z gehenny obozowej, nosił się prawdopodobnie z zamiarem opracowania wspomnień ze swego życia, lecz zamiaru tego nie udało mu się spełnić. Zmarł w Praszce w 1961 roku i pochowany został na miejscowym cmentarzu.
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Krzemiński, Monografia Praszki. Nad górną Prosną, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 1999.
Kategoria:Polscy działacze społeczni