Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku.
W kampanii wrześniowej 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach został wzięty do niewoli sowieckiej i od 28 października przetrzymywano go w obozie jużskim. W listopadzie lub na początku grudnia 1939 roku został osadzono w obozie jenieckim w Kozielsku. 11 lub 12 kwietnia 1940 roku przekazano go do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 023/3 z 9 kwietnia 1940 roku, pozycja 93. Między 13 a 14 kwietnia 1940 roku został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 roku mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Zidentyfikowany w 1943 roku podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców, pod numerem 780 – raport dzienny z 30 kwietnia 1943 roku. Przy jego szczątkach znaleziono dowód osobisty, świadectwo szczepień w Kozielsku, krzyż Virtuti Militari oraz złoty krzyżyk z łańcuszkiem.