W przypadku kontrolowanego wyłączenia ciepło powyłączeniowe odbierane jest przez zrzut pary wodnej normalną ścieżką przepływu chłodziwa. Bierny układ awaryjnego chłodzenia reaktora stanowi naturalna cyrkulacja chłodziwa przez rdzeń reaktora. Może być ona wspomagana przez grawitacyjny zrzut wody ze zbiornika awaryjnego na osłonę reaktora i odbiór ciepła poprzez parowanie wody. Może to zapewnić odbiór ciepła przez dwa tygodnie bez angażowania energii i działań z zewnątrz.
W pełni modułowa, autonomiczna konstrukcja ma pozwolić na zamknięcie reaktora w fabryce, przetransportowanie na miejsce użytkowania i zwrot do fabryki po 7–10 latach użytkowania w celu wymiany paliwa lub demontażu.
Historia Użycie wodorku uranu jako paliwa jądrowego opatentował R. E. Magladry. Stos jądrowy z wodorkiem wzbogaconego uranu opisali w 1960 roku w czasopiśmie Nuclear Engineering & Science trzej amerykańscy naukowcy: G. A. Linenberger, J. D. Orndoff i H. C. Paxton. Konstrukcję takiego reaktora przedstawili Otis Peterson i Robert Kimpland z Los Alamos National Laboratory. Wyłączne prawa do rozwoju i komercjalizacji technologii kupiła od rządu USA firma Hyperion Power Generation, w ramach transferu technologii i porozumieniu o wspólnych badaniach.