Ignacy Misiek, ps. Misiura, Czesław, Gustaw (ur. 30 lipca 1898 r. w Topoli Małej, zm. w nocy z 17 na 18 stycznia 1945 r. w Łodzi) – powstaniec wielkopolski, sierżant zawodowy WP, dyrygent orkiestry wojskowej 70 pułku piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i wojny obronnej 1939. Podczas II wojny światowej członek TOW a następnie ZWZ, podporucznik czasu wojny AK, komendant placówki AK „Aluminium"”w gminie Przygodzice (Obwód Ostrów). Aresztowany przez Gestapo, zginął w pożarze hitlerowskiego więzienia policyjnego na Radogoszczu w ŁodziNiełacni, J. i K., Oni się nigdy nie poddali. Polskie Państwo podziemne w Ostrowie Wielkopolskim 1939–1945, żołnierze i pracownicy cywilni, Ostrów Wielkopolski 2015, s. 240.
Życiorys Wczesne lata życia, I wojna światowa i okres międzywojenny Ignacy Misiek, syn Wojciecha i Józefy zd. Jędraszczyk, przyszedł na świat 30 lipca 1898 r. w Topoli Małej k. Ostrowa. 15 stycznia 1917 r., podczas pobytu w Berlinie, otrzymał powołanie do armii niemieckiej na front francuski. Po zakończeniu działań wojennych udzielono mu urlopu i 21 grudnia 1918 r. powrócił w rodzinne strony. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego zdezerterował i dołączył do oddziałów powstańczych formowanych w Ostrowie. 31 grudnia 1918 r., z rozkazu por.