26 lutego 1921 roku został mianowany szefem Oddziału III Sztabu Grupy Wojsk Litwy Środkowej.
Od 28 maja 1921 roku pełnił służbę w dowództwie 10 Dywizji Piechoty na stanowisku szefa sztabu, a jego oddziałem macierzystym był Oddział V Sztabu Generalnego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 128. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 9 pułk artylerii ciężkiej. 3 listopada 1922 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu Doszkolenia. 15 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu, pozostając oficerem nadetatowym 9 pac w Siedlcach. 31 marca 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 15 listopada 1924 został przydzielony do macierzystego 9 pac na stanowisko dowódcy I dywizjonu, detaszowanego w Brześciu. W 1925 roku został przydzielony do 17 Dywizji Piechoty w Gnieźnie na stanowisko szefa sztabu. 31 października 1927 roku został przydzielony do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, gen. bryg.