W zależności od typu przedmiotu używano metalu o różnych proporcjach – wedle księgi Kao gongzhi z okresu Królestw Walczących, dzwony odlewano z brązu ubogiego w cynę (1 część cyny na 5 części miedzi), broń jak topory – ze stopu o proporcjach 3:1, groty strzał i noże – 3:2, a lustra – z najcenniejszego brązu, składającego się w równych częściach z miedzi i cyny. Chemiczna analiza shangowskich brązów wykazała, poza miedzią, zawartość cyny od 5 do 30%, 2–3% ołowiu i śladowe ilości zanieczyszczeń. Większa niż zazwyczaj zawartość ołowiu zwiększała płynność stopu, co zapobiegało powstawaniu bąbli i umożliwiało lepsze wypełnienie nawet drobnych elementów formy. M.in. dlatego przekrój wyżłobień na powierzchni naczyń jest w pełni prostokątny, a nie półokrągły czy nieregularny. Mniejsze obiekty wytwarzano metodą wosku traconego, większe odlewano w wieloczęściowych formach. Rękojeści i nogi naczyń odlewano osobno i lutowano do zasadniczego naczynia lub przed odlaniem głównej części montowano je w formie tak, by zespoiły się z korpusem naczynia.