Wszyscy osadnicy pochodzili najpewniej ze wsi czynszowych Poznania, a sołtysem został Antoni Czajka z Żegrza. W obu przypadkach powodem lokacji była chęć zwiększenia dochodów stołu biskupiego.
Układ przestrzenny Wieś była ulicówką rozłożoną wzdłuż traktów na Swarzędz i Pobiedziska. W 1874 istniało tu siedem domów i mieszkało 101 mieszkańców (80 katolików i 21 ewangelików; trzynastu z nich było analfabetami). Na wieś składały się trzy części: właściwe Olędry, folwark Hammer i osada DarmoszDorota Matyaszczyk, Mieszkańcy wsi Główna w XIX i pierwszej połowie XX wieku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2002, s.96, ISSN 0137-3552. Liczbę dymów w 1790 szacuje się na dwanaście, choć szacunek ten może być zawyżony - dymów mogło być znacznie mniej, nawet cztery. Populacja wynosiła zapewne około 25 osób.
Obecnie nie pozostały po osadzie żadne ślady w terenie.
Zobacz też Lager Elektro-Mühle – niemiecki nazistowski obóz pracy, który w przybliżeniu znajdował się na terenie wcześniejszej wsi Główieniec – sąsiednia dawna wieś o korzeniach kolonizacyjnych
Przypisy
Kategoria:Główna (Poznań) Kategoria:Wsie biskupów poznańskich Kategoria:Wsie duchowne I Rzeczypospolitej (województwo poznańskie) Kategoria:Olędrzy w Polsce