współcześnie zapisywane 微), który nazywał się Qiáng (墻). Prawdopodobnie około 150 lat później, ród Wei został zmuszony do migracji, gdy na skutek inwazji z zachodu, polityczno-ekonomiczne centrum państwa Zhou przesunęło się na wschód. Stanowiące rodowy skarb 103 naczynia należące do pięciu pokoleń rodziny Wei zostały ukryte w starannie przygotowanym wykopie szerokim na metr i długim na dwa. Wszystkie naczynia, dokładnie upakowane, zostały przysypane popiołem dla zabezpieczenia. W czterech rogach wykopu stały cztery dzbany hu; między nimi ułożono pozostałe naczynia, w trzech warstwach, dzwony w rządkach, mniejsze schowano do większych. Najstarsze trzy brązy należały do człowieka imieniem Zhe: są kanciaste i zdobione maskami taotie. Kolejne naczynia, o bardziej okrągłych kształtach, zdobione wzorem ptaków, należały do niejakiego Fenga (wśród nich znajduje się omawiany pan). W późniejszych przedmiotach, których właścicielem był Wei Bo Xin, można zaobserwować wyraźną zmianę typu naczyń i dekoracji: shangowskie formy jak fangyi, jia, gu zanikły, naczynia na wino typu you i zun ustąpiły miejsca dzbanom hu.
Skarb odnaleźli przypadkowo rolnicy 15 grudnia 1975 rok w Fufeng, Baoji, prowincja Shaanxi.