Bajsunkur był zarówno praktykiem jak i patronem w dziedzinach poezji i kaligrafii. Ani jego kilka zachowanych wersów ani wiersze jego podopiecznych nie doczekały się jednak szczególnego uznania przez potomnych. Inaczej rzecz miała się z kaligrafią. Przechowała się pamięć o Bajsunkurze jako kaligrafie będącym mistrzem sześciu klasycznych duktów pisma a ponadto zachowało się kilka przykładów jego kaligrafii, na czele z inskrypcją w Meczecie Gouharszad w Meszhedzie, zbudowanym w 1418 roku. Pomiędzy rokiem 1427 a 1433 Bajsunkur zebrał i połączył album kaligrafii Jakuta al-Mustasimiego (zm. 1298) i jego uczniów. Ten album, pierwszy w swoim rodzaju, zapoczątkował modę, która później dotarła na dwory Osmanów, Safawidów i Wielkich Mogołów. Bajsunkur patronował także historiografii i z jego dworem było związanych dwóch znaczących historyków okresu, Hafez-e Abru i Fasih Chafi. "Kulturalne aktywności Bajsunkura i jego braci zostały opisane w dziele o nieprzemijającej popularności, Tazkirat asz-Szu'ara (Biografiach poetów) Daulatszaha Samarkandiego, ukończonym w roku 1487. Timurydzkie style, które Bajsunkur pomógł rozwinąć, pozostały wpływowe przez stulecia, a wytwory jego skryptorium były poszukiwane przez królewskie biblioteki".
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie rodu Timurydów Kategoria:Ludzie urodzeni w Heracie Kategoria:Irańscy kaligrafowie Kategoria:Urodzeni w 1397 Kategoria:Zmarli w 1433