Podczas występu na jednym z festiwali muzycy zostali przegonieni ze sceny przez milicję.
W 1991 roku Szura i Liowa wyjechali do Izraela, tam zostali zatrudnieni jako ochroniarze na budowie. Mimo braków w składzie, grupa nadal występowała dając koncerty akustyczne.
W 1993 roku Szura przeprowadził się do Australii. Kolejne utwory autorstwa Liowy i Szury powstawały przez telefon, przy czym pierwszy z nich pisał teksty, a drugi – muzykę.
W 1998 roku Liowa przyjechał do Australii, co skutkowało nagraniem albumu Bi – 2 pod tytułem I korabl’ pływiot (ros. И корабль плывет). Dzięki wyemitowaniu singla Sierdce (ros. Сердце) na antenie radia НАШЕ Радио grupa zdobyła rozpoznawalność w Rosji. W 1999 roku obaj mężczyźni wyjechali do Moskwy, gdzie postanowili rozwijać swoją muzyczną karierę. W owym czasie utwory Bi – 2 były emitowane przez wiele rosyjskich rozgłośni radiowych, lecz mimo to muzycy nie mogli przekonać żadnej wytwórni do wydania swojego albumu.
Sytuacja uległa zmianie w 2000 roku, gdy utwór Nikt nie pisze do pułkownika (ros. Полковнику никто не пишет) został umieszczony na soundtracku do kultowego filmu Brat 2. Poskutkowało to zdobyciem dużej popularności na terenie całego kraju i zwiększeniem liczby fanów.