W wierszu zastosowana została zróżnicowana gradacja środków akustycznych. W kaplicy Sykstyńskiej nie ogranicza się do impresjonistycznej harmonii dźwięków, kojarzonej z estetyką kontemplacji, łagodności i umiaru, reprezentowaną przez takie elementy jak cisza, szmer, szelest czy szum. Obok nich pojawiają się wyraźne kontrasty brzmieniowe, charakterystyczne dla poetyki ekspresji, opartej na dysharmonii i intensywnych kategoriach słuchowych. W warstwie leksykalnej utworu obecne są wyrazy nacechowane ekspresyjnie, np. „ryk” (Ta ściana cała ryczy), „jęk” (Ta trupia głowa pełna boleści i jęku), których funkcja jest estetyczna i służy podkreśleniu dramatyzmu przekazu. Wiersz stanowi próbę przekształcenia wizualnego wrażenia, jakie wywołują freski Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej, w kategorie akustyczne. Utwór wpisuje się w młodopolską hierarchię sztuk, w której szczególne znaczenie przypisywano dźwiękowi. W W Kaplicy Sykstyńskiej dźwięk pełni rolę nadrzędną, stając się środkiem interpretacji i przeżycia dzieła plastycznego w wymiarze poetyckim.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Kazimierza Przerwy-Tetmajera Kategoria:Utwory literackie napisane trzynastozgłoskowcem