Ocena i krytyka W 1983 r. został wprowadzony do Blues Hall of Fame.
Prawdopodobnie około 1945 r. grał już na gitarze elektrycznej, jako jeden z niewielu bluesmanów. Szybko stał się mistrzem stylu ślizgowego (ang. slide guitar) i wiadomo, iż to właśnie on wtajemniczył Muddy’ego Watersa w tajniki tego styluMarek Jakubowski. Blues, str. 464. Był muzykiem pełnym inwencji, grającym czystym tonem i perfekcyjnie.
Był jednym z tych muzyków, którzy przekształcili wiejski, akustyczny blues z Delty w Missisipi, w elektryczny blues chicagowski.
Był pod wpływem takich gitarzystów jak Robert Johnson, Houston Stackhouse, Tampa Red i Peetie Wheatstraw.
Wpłynął na takich muzyków jak Frank Frost, Earl Hooker, Elmore James, Muddy Waters, Frank Seals, J.B. Hutto, Lonnie Pitchford, Jimmy Rogers, Luther "Georgia Boy" Johnson i Jimmie Lee Robinson.
Był muzykiem o największej wyobraźni i wyróżniającym się interpretatorem bluesa (Peter Welding. Nota z albumu dla firmy Testament T-2215) Nighthawka przepełniony zagładą, ponury blues połączył "slide", który kazał jego gitarze łkać, z głębokim, poważnym głosem (Jim O’Neal. Nota z albumu firmy Pearl PL-11) [Cytaty za]