W sierpniu 1939 w obawie przed wojną cała 5-osobowa rodzina (mama, Wojtek, Zosia, Ania, Basia, bez ojca – pozostał w Poznaniu) czasowo przeniosła się do rodziny w Białej Podlaskiej, wysyłając tam wcześniej wagonem kolejowym poznański dobytek, gdzie już we wrześniu 1939 dotarła pierwsza Armia Czerwona, a potem wojska niemieckie. Rodzinie jako poznaniakom Niemcy pozwalają wrócić do rodzinnego miasta, gdzie po kilku miesiącach tułaczki dotarł też ich ojciec. Uciekał on z Poznania przed Niemcami na wschód, na rowerze, ale z uwagi na posiadany przypadkowo płaszcz wojskowy wzięty został za polskiego żołnierza i stał się chwilowo jeńcem. Dzięki doskonałej znajomości języka niemieckiego, po sprawdzeniu tożsamości pozwolono mu wrócić do Poznania. W czasie okupacji rodzina przebywała w Poznaniu, gdzie ojciec pracował w oczyszczaniu miasta i przy likwidacji polskich księgozbiorów, co cenniejsze książki przynosząc do domu. Następnie pracował w szkółce drzew i krzewów skąd po donosie o przynależności do przedwojennego ″Sokoła″ wysłano go na roboty przymusowe w okolice Monachium, gdzie budował autostradę i lotnisko, i skąd powrócił wiosną 1946.