«Жертвы революции 1905 года») z 1926 roku.
W 1926 roku wyjechał z inicjatywy ministra kultury rządu radzieckiego Anatolija Łunaczarskiego do Paryża, gdzie urządzono jego wystawę indywidualną. Wkrótce wyjechał do Buenos Aires na zaproszenie prezydenta Argentyny, gdzie przebywał w latach 1927–1950. W Argentynie zaczął pracować w drewnie kebraczo. W latach 30. XX w. stworzył wiele rzeźb drewnianych o tematyce mitologicznej i religijnej, m.in. powstały wtedy takie rzeźby jak „Głowa Meduzy” (ros. «Голова Медузы») z 1938 roku, „Melpomena” (ros. «Мельпомена») z 1939 roku, „Jan Chrzciciel” (ros. «Иоанн Креститель») z 1928 roku.
W 1950 roku wrócił do Związku Radzieckiego i do śmierci w 1959 roku mieszkał i pracował w Moskwie. Przez jemu współczesnych Erzia nazywany był „rosyjskim Rodinem”. Został pochowany w stolicy Republiki Mordowskiej Sarańsku.
Twórczość
Odznaczenia 1957 – Order Czerwonego Sztandaru Pracy
Upamiętnienie W stolicy Mordowii Sarańsku założono Muzeum Sztuk Pięknych Republiki Mordwińskiej im. S.D. Erzii, które ma największe zbiory jego prac – ponad 200.
Przypisy
Kategoria:Radzieccy rzeźbiarze Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Kultura Mordowii Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1959