W 261 p.n.e. doszło do zawarcia nietrwałego pokoju, który nie przyniósł Ptolemeuszowi żadnych większych nabytków. W trakcie tej wojny Patroklos prawdopodobnie umocnił wpływy Ptolemeuszy na Krecie i Keos. Pomimo przegrania wojny na lądzie Lagida zdołał utwierdzić swoje wpływy w basenie Morza Egejskiego.
II wojna syryjska mały|Portretowa rzeźba grecko-rzymska przedstawiająca Ptolemeusza II jako faraona (ze zbiorów Walters Art Museum, Baltimore) mały|Pentadrachma z wizerunkiem Ptolemeusza II Król Antioch II Theos, zaraz po objęciu tronu syryjskiego skonstruował wraz z Antygonem Gonatasem sojusz skierowany przeciwko Ptolemeuszowi, i ok. 260 p.n.e. rozpętał trwającą kilka lat II wojnę syryjską. Działania wojenne prowadzono równocześnie na froncie greckim i syryjskim, przy czym ten drugi był o wiele mniej intensywny. Sytuację Ptolemeusza komplikowała rewolta przeciw jego władzy w Jonii (rozpętana przez bliżej niezidentyfikowanego Lagidę określanego jako Ptolemeusz Syn), dodatkowo stanięcie po stronie koalicji antyptolemejskiej miasta Rodos. Rodyjczycy ok. 258 p.n.e. pokonali flotę ptolemejską, dowodzoną przez nauarchę Chremonidesa, nieopodal Efezu. W toku tej wojny doszło także być może do bitwy morskiej pod wyspą Kos, którą Ptolemeusz przegrał. W 255 p.n.e.